Maksymus007 Blog

Irlandia - część XII

XII to liczba o wielu znaczeniach. 12 symbolizuje pełnie, całość, jedność. Symbolizuje moje liceum które jakiś czas temu ukończyłem. Ot i dlatego wybrałem ją jako ukończenie sagi Irlandzkiej.
Do rzeczy więc. Irlandia jako taka zakończyła się dla mnie 16 sierpnia, kiedy to wczesnym rankiem, po udaniu się do sklepu sieci GameStop i nabyciu 3 gier na PSP wsiadłem do autobusu lini Kavangah ‘n’ Sons, i niespełna dwóch i pół godziny znalazłem się na Dublin Airport. Przygoda z lotniskiej trwała długo, od łażenia i szukania gniazdka do podłączenia laptopa na kanapce za 8€ (8! OSIEM!). Potem samolot, lot, nocny przelot nad Łodzią - fajna sprawa powiem, miasto wyglada cool z góry, świeci się, widać znane ulice i miejsca - a to po ponad dwumiesięcznej nieobecności napawa wielkim optymizmem. Potem już lublinek i powrót do starej polskiej rzeczywistości - dziwnego lotniska, kręcących taksówkarzy, menelstwa i dresiarstwa na ulicach i dziwnej świadomości, że o ile dzień wcześniej mogłem po ulicy swobodnie łazić o tyle tutaj podobna zabawa może szybko zakończyć się utratą zębów/zdrowia/zabawek/kasy etc. Cholernie przygnębiające, tak powiem. A dalej już wiadomo - domek, pokój, komp. Wszystko dziwne i obce, nie wiem nawet gdzie robi się herbatę… :) Ale mija, z czasem mija ;P
Dalej czas spędza na podniecaniu się moim nowym serwerem, nowymi możliwościami i nowymi euro, które w mniej lub bardziej słuszny sposób zarobiłem czy też zdobyłem, bo odzyskane pomijam. Tak więc kolejnym zderzeniem z rzeczywistością była próba nabycia PSP - ni ma! W całym, wielkim, pieprzonym kraju nie ma konsolek PSP. Cudem nabyłem jedna, różową zresztą.
Czas dalszy mija na uczęszczaniu na kursy Politechniki Łódzkiej, gdzie poznaje menadry fizyki i języka angielskiego technicznego, z dozą odpowiedniego dla politechnik dystansu. Jako że sporą część czasu spędzałem samemu miałem wiele okazji do rozmyślań. I tak, wiele miejsc w mieście które z reguły pomijałem czy przechodziłem nabrało jakiegoś dziwnego znaczenia, zaczęły niewiadomo skąd brać się wspomnienia i przemyślenia…różne dziwne, wyjęte z kontekstu rzeczy. Cholera, glupio i kiepsko uświadomić sobie parę bolesnych prawd o sobie, ale lepiej poźno, niż wcale.
Zmieniło się moje myślenie i moje patrzenie na świat. Wyraźniej widze kontrasty między Polska a chociażby głupią Irlandia, zmiany w myśleniu, zmiany w życiu, w poglądach. Tak przeze mnie wyśmiewany brak informacji w Irlandzkich mediach na temat polityki okazał się błogosławieństwem i znakiem normalności - wszak zwykły obywatel interesować głównie powinien się swoim ogródkiem i kto obił mordę sąsiadowi obok a nie kto kogo za co gdzie zamknął/oskrażył/pomówił/skazał. Ot mała rzecz, a istotna.
Zmieniło się moje podejście do ludzi - jak większą grupę społeczeństwa uważałem za idiotów i niewykształcone mendy tak dalej uważał będę, jednak kontakt z Polakami za granicą wiele rzeczy mi uświadomił - jak bardzo człowiek zależny jest od tego,co niematerialne i niepisane i jak wiele można zrobić by te właśnie niematerialne rzeczy zdobyć - ot głupi zapach własnego domu, ochydne, lekko zawilgocone cegły.
Poznałem magię i możliwości zwykłego ludzkiego porozumienia oraz ważność, wagę i znaczenie pewnego rodzaju zaufania. Oczywiście, moj wrodzony talent szpiegowski mówi mi, iż pewne rzeczy z dystansem trzeba traktować, to jednak :)
Czemu nie pisałem miesiąc? Równo miesiąc? Tak chciałem jakoś to zaznaczyć, głównie dla siebie, pokazać upływ czasu - dobrze pamiętam emocje związane z pisaniem ostatniej notki, wtedy byłem tam, teraz jestem tu.
I żałuję, cholernie żałuję tak wielu wielu rzeczy których tak mocno nie dostrzegałem, a może dostrzec nie chciałem. Nad szczegółami nie ma się tu co rozckliwiać…dobrze chociaż, że ten moment nadszedł. Taki dystans jest potrzebny, 2000km, dwie i pół godziny a tak wiele może zmienić…
Cóż…pozostaje mi jeszcze zaprosić na Maksymus007 Weblog gdzie rozckliwiam się nad technicznym aspektem życia w moim pseudoangielskim :) Co dalej? Zobaczymy :)