Maksymus007

Jako, że miałem ostatnio dużo okazji by do kina się na film udać, a że nie kosztowało mnie to dużo (w zasadzie to prawie nic) – a okazja z dniem dzisiejszym się skończyła – nastał czas wniosków.

Największym wnioskiem będzie polskie kino. Widziałem Projekt Dziecko oraz Święty interes. Oba filmy przypisywano do gatunku zdaje się komedii. Tutaj pierwsza refleksja.

Kto, do cholery, przydziela filmom kategorie? Albo one nie mają nic wspólnego z rzeczywistością albo ja nie mam – a obie opcje są równie prawdopodobne.

Reklamy. O dziwo..mało ich. W to miejsce trafiły zwiastuny zwane zdaje się zajawkami – bardzo fajna tendencja, szkoda tylko, że czasowo wychodzi na to samo. Tutaj przyznam uczciwie – mogę się czepiać, jako że czasami widziałem to samo dzień w dzień parę dni pod rząd i nieco bardziej znudzony i przewrażliwiony mogłem być niż jakbym raz na tydzień czy miesiąc to robił.

3D. Och jak ja tego, kurwa, nie lubię. Nie chodzi mi o samą technikę tworzenia – no wiecie, renderują sobie tego Shreka czy innego Buzza Astrala a potem oglądasz jak każdy inny film – ale o całe to 3D z okularami. Obraz jest ciemniejszy (okulary muszą przecież pochłaniać część światła) mniej ostry i tak naprawdę to nic to nie daje. Super, poleci we mnie płatek kwiatka czy piłka przez piłkarza kopnięta. Równie dobrze widziałbym ją w wersji klasycznej to też bym wiedział że w stronę kamery czy też widowni owa piłka leci. Wracając jednak do okularów – niestety, z nimi jak z toaleta publiczną – przyjemność ich użytkowania zależy w dużej mierze od poprzedniego użytkownika. Nie muszę chyba wnikać w szczegóły. Zaparowane, wysmarowane tłuszczem z popcornu (trzymajmy się tej wersji, proszę), uniemożliwiające głupie przechylenie głowy (znaczy okulary to nie przeszkadzają – tylko część ekranu widzi się wtedy nie przez magiczne patrzałki no i wygląda to średnio). Refleksja nr. 2:

3D to świetny “chłyt małketindingowy”. Cena biletu może pójść do góry, jest ku temu podkładka, debilne momenty można podkręcić latającym kwiatkiem a potwór wyskoczy nie na ekran, a na widza. Totalny bezsens.

Straszne filmy. Kwalifikowane jako horrory (patrz refleksja nr. 1). Może ja jestem stary, może widziałem wszystkie horrory na ziemi (chociaż nie widziałem wielu, wielu nie zobaczę i wstyd przyznać, ale części klasyków nie widziałem (albo i wszystkich), także moje doświadczenie raczej znikome jest w tej materii), może po prostu marudzę. Miałem okazję ‘zaliczyć’ Paintball oraz Zejście 2. Czas więc na refleksję:

Gdy bohater idzie, a za nim jest ciemno, a on świeci w lewo to potwór wyskoczy z prawej. Bądź z tyłu. Cokolwiek, ale wiadomo, że wyskoczy. Gdy skąpo odziana dziewczyna idzie zestrachana to coś wyskoczy, co nie będzie potworem, a ją przestraszy. Przewidywalne nie straszy.

Pozostaje więc wrócić do tematu – czyli polskich przedstawicieli w tym osobliwym poście. Komedia ma śmieszyć, koniec kropka. Obsadzenie Koterskiego Michała jako geja NIE jest śmieszne. Zwłaszcza, że nijak ma się ta postać do reszty filmu, ale wiadomo, ma być śmiesznie. Równie nie śmieszne jest umieszczanie wszystkich żartów w zwiastunie vel zajawce – rany, naprawdę można zmieścić cały film w tych 30 czy iluśtam sekundach – czego pięknym przykładem jest Święty interes. Historia zapomnianego samochodu idola młodzieży i nieco starszych czyli prekursora zarzekającego się, że już teraz ex-Hitlerjugend ma potencjał. Czy może miała, gdyż centralnie został on zmarnowany nudną i smutną historią o przemijaniu i macierzyństwie.
W tym samym tonie i tematyce utrzymany jest Projekt dziecko – nudnego, moralizatorskiego filmu o życiu (refleksja nr 1 do cholery!) – zaczynam się więc zastanawiać, czy to przypadkiem nie jest jakiś ukryty przekaz dotyczący czekającego nas niżu demograficznego czy walka jakiejś organizacji pro-life poprzez podświadomy apel.

Refleksja nr. 1, kurde…